Firringin bítur hinn firrta
„Ég hef sjaldan heyrt aðra eins firru. Ef satt reynist þá er ekkert skrítið að skútan sé sokkin og staðreynd að hún verður þar, á hafsbotni.“
Skrifar Borgari Eyjunotandi í athugasemd þann 26. janúar, 2009 – kl. 10:41, við frétt þess efnis að útlit sé fyrir að minnihlutastjórn Samfylkingar og Vinstri grænna muni taka við fram að kosningum.
Sem sagt, ef satt reynist að minnihlutastjórn taki við, þá er ekkert skrítið að „skútan sé sokkin og staðreynd að hún verður þar, á hafsbotni.“ Það vill segja, það sem gerðist í fortíðinni (björgunar-aðgerðir ríkisstjórnar mistókust) skýrist af því sem nú blasir við (að skútan sokkin).
Þetta er athyglisverð söguskýring. Mér sýnist Borgari þessi vera að upplifa firringuna af fyrstu hendi eins og Georg Hegel útskýrði hana, hér haft eftir Bryan Magee í Sögu heimspekinnar: „[S]ú hugmynd að við það að koma á siðmenningu hafi maðurinn skapað alls konar stofnanir, reglur og hugmyndir sem hafi síðar meir farið að verða honum til trafala, þótt þær séu í raun hans eigin uppfinningar. Þær geta jafnvel verið honum algerlega framandi.“ (162)
Þá virðist mér sem að þeir hinir sömu sem vildu ekki „persónugera“ vandann (skútan sökk), hafi allatíð viljað persónugera lausnina (enginn annar mátti sinna björgunaraðgerðum). Þess vegna er sú hugmynd að einhverjir aðrir komi að lausninni þeim algerlega framandi.
