Samfarahljóð á Landsbókasafninu

Um miðjan dag í gær sit ég þar sem ég er núna, á fjórðu hæð Landsbókasafnsins, að „fást við skriftir“ eins og það stundum er kallað af menningarfrömuðum. Úr opnu lesherbergi fyrir aftan tölvusvæðið heyrast skyndilega hávær og greinileg samfarahljóð. Lesherbergi eru lokuð rými, litlar skrifstofur, sem meistaranemar og fræðimenn geta leigt sér til þess að vinna að ákveðnum verkefnum. En lesherbergið sem samfarahljóðin berast úr er mannlaust, þannig það er hálf skrítið að heyra þessi hljóð. Greinilegt er þó að einhverri konu líður óskaplega vel yfir því sem einhver maður er að gera við hana.
     Skyndilega kemur notandi herbergisins, fræðimaður eða meistara-nemi, aðvífandi. Hann lokar hurðinni harkalega á eftir sér og samfara-hljóðunum linnir undireins.