Ég geng í sokkum af konunni minni

Ég er svo illa skóaður að það er beinlínis farið að hrjá mig. Það liggur við að ég sópi göturnar með sokkunum mínum. Ég er sokkaböðull.
     Og á orðið ekki eitt einasta samstætt par. Þess vegna er ég farinn að slæðast í sokkaskúffu konunnar minnar. Hún segir að ég eigi ekki að láta staðar numið þar.

Stöndum með Tíbet –
      Styðjum Dalai Lama

Á meðan verðið á dísel fylgir evrunni, og bensínið dollaranum, vara fréttaþulir okkur við yfirvofandi verðhækkun mjólkurinnar.

Á meðan kínverska alþýðulýðveldið leggur lokahnykkinn á undirbúning Olympíuleikanna undirbýr Seðlabanki Íslands rannsókn á meinta atlögu utanaðkomandi aðila að íslensku krónunni.

Á vef Íþróttasambands Íslands segir um setningu Ólympíuleikanna að þremur fallbyssuskotum verði hleypt af og þúsund dúfum sleppt sem tákn um frið. Um merki Ólympíuleikanna (sem er sameiningartákn) segir að einfaldur, hvítur bakgrunnurinn tákni friðinn sem ríkir á þeim.

Ef til vill er það táknrænt að halda skuli Ólympíuleikanna 2008 í Peking. Ef við viljum frið í heiminum er ef til vill gott að við byrjum í Kína og boðum hann þaðan.

Vera má að gott samstarf við kínversk stjórnvöld sé mikilvægt fyrir hið íslenska efnahagslíf. Hér þurfum við eftir allt saman að hafa í okkur og á, svo við getum á stundum eins og nú brugðist við verðhækkun á dísel, bensíni og mjólk.

En hér þurfum við líka á því að halda að friður ríki í öðrum löndum, þótt ofbeldi í öðrum heimshluta sé kannski ekki okkar að leysa. En við megum hafa skoðun. Og það er vissulega gott að æðstu ráðamenn láti hana í ljós endrum og sinnum. En getum við gert meira en bara að mótmæla, og þá án þess að lenda á svörtum lista hjá vinum okkar í Kína? Getum við látið skoðun okkar í ljós?
     Hafa friðsamleg mótmæli tilhlýðileg áhrif? Er til nokkurs að græða? Mun ástandið í heiminum nokkurn tíma batna?

Það fyrirfinnast varla friðsamlegri mótmæli en mótmæli Búddamunka og er hreint með ólíkindum að í Tíbet og víða skuli þeim svarað með ofbeldi. Og hreint með ólíkindum að íslensk stjórnvöld skuli ekki taka skýra afstöðu til ástandsins í Tíbet og láta til sín taka í alþjóðamálum.
     Hvort sem það er gert með áberandi hætti á Ólympíuleikunum í Peking eða á öðrum vettvangi.

Margt smátt gerir eitt stórt. Og það má vel vera að einn einstaklingur fái ekki miklu breytt. En ef hann þó myndar sér skoðun þá getur hann að minnsta kosti haft áhrif á umræðuna.

Á vefnum Avaaz.org má lesa um mannúðarmál er snerta ofbeldi í Tíbet og víða. Það er ekkert sem heitir að vera víðsfjarri. Ég hvet fólk til að kynna sér þessi mál hvort sem það hafi eitthvað til þeirra að leggja eða ekki.
     Og hvort sem það meti stjórnarsambönd ofar mannúðarmálum í heiminum. Þau koma okkur við. Bæði fyrr og síðar.