Svart / hvíta konan

Nú víkur sögunni að annarri Sylvíu. Ég bjó útvið Hringbraut í vesturbænum, við hliðina á Elliheimilinu Grund. Þar uxu rósirnar hærra, sökum vindstillu, en annars staðar í Reykjavík. Þýskir túristar báðu oft leigubílstjórana að aka að þessari tilteknu húsalengju. Frægð rósanna sem þar uxu náði út fyrir landsteinana. Hjá hríslunum meðfram gangstéttunum, innanum hraunborna grasveggina og guðs blessaðar jurtir áði lítill kettlingur, hvít læða með gráan blett á höfði. Kötturinn Sylvía. Hún áskotnaðist mér fyrir misgáning. Og þótt barn væri í vændum var ekki aftur snúið. Þessi „grá / hvíta“ læða þurfti skjól og var henni vel tekið. Þetta var um sömu mundir og dagbókarfærslurnar komu út á bók. Og því þótti vel við hæfi að nefna hana Sylvíu. Gott og vel. Ég skal hugsa um hana, sagði lítill drengur á heimilinu. Og vel fór með kisunni og heimilisfólkinu. Það var þó ekki svo vel, kannski sakir skapgerðarbresta, að Sylvía át gullfiskinn sem þar bjó. En henni var fyrirgefið því fjölskyldufólkið vissi að Sylvía átti bágt. Nei, það þarf ekki að senda hana burt. Læðum er margt til lista lagt og flest eins fyrirgefið.

1

2

3

4

5