Svart / hvíta konan

Ég las ljóð Sylvíu Plath og hreifst af drunga þeirra. Ljóðin sem hún orti frá unglingsaldri fram til þrítugs, þar til hún fyrirfór sér, báru í sér lífsreynslu langt umfram þau ár sem hún hafði lagt að baki. Seinna las ég dagbókarfærslur hennar, sem komu út á bók árið 2000, og hreifst þá af ljóðrænum hugsanagangi hennar. Mér fannst hver færsla vera eins og fullkominn prósi. Um svipað leyti hafði ég útprentaða mynd af henni fyrir ofan skrifborðið mitt þar sem ég vann. Einn vinnufélagi minn sem ekki vissi hver þessi „svart / hvíta kona“ var, – og þar náði hann í einni svipan að lýsa henni betur en nokkur annar, þótt margir höfðu áður reynt – hann furðaði sig á því, eftir að hafa grennslast fyrir hvort um ættmóður væri að ræða, af hverju ég væri með mynd af ókunnri konu fyrir ofan skrifborðið mitt. Hver er ástæðan? spurði hann. Það er til að minna mig á dálítið, svaraði ég.

1

2

3

4

5