Umfjöllun

Veröld í lausu lofti

2004

---

Bjarni Bernharður gaf út sitt fyrsta ljóðakver 1975 og næsta hálfan áratug bættust sjö við. Skáldið hafði stimplað sig inn, eignast eigin rödd. En stormurinn var í fangið – og „óljós tryllingur á hringferð um sviðið.“

Eftir æði langa þögn og flestum að óvörum sneri skáldið aftur líkt og hert í eldi, textinn knappur, áferðin hrjúf. Þetta voru bækurnar Spor mín og vængir árið 2002 og Náttglöpin árið 2003.

„Ljóðlist Bjarna Bernharðs er ekki alltaf fögur en það er eitthvað aðlaðandi við heildina, einhver sprengikraftur sem gefur ljóðunum líf“, segir gagnrýnandinn Skafti Þ. Halldórsson.

Í sveigðu rými skiptist í tvo hluta. Hinn fyrri er keðja örsagna á mörkum skýrslu og prósaljóðs, nöturlegs, án miskunnar – en í lokin er:

„Takturinn sleginn
á húðirnar í dagrenningu
í ákalli á mátt þann
er allt hrærir ...

og ljós morgunstjörnunnar
á vesturhimni
kallar fram stund
fyrirbæna.“

Panta

Í sveigðu rými