Þú færð allt öðruvísi nálgun þegar þú heyrir flutning höfundar á eigin verki.

Geir Svansson, forstöðumaður Nýlistasafnsins, ritar inngang að ljóðasafninu og segir þar:

„Ljóð Margrétar Lóu eru „beinskeytt“; lítið um skáldlegt prjál, ekkert ofhlæði líkinga eða myndhverfinga. Hún fjallar um hið ofurvenjulega og hið upphafna í senn án nokkurrar tilgerðar. Ljóðin eru tilfinninganæm, án þess að hrapa ofan í tilfinningasemi, og líkamleg en líka full af vísunum í heimsbókmenntir og heimspeki. Margrét er einlæg í ljóðagerð sinni og hannar ekki ljóð til að þóknast öðrum; gegnir eingöngu eigin næmi. Sama gildir um Gímaldin í sinni „túlkun“: Hann er gersamlega óbundinn og djarfur.“

1

2

3

4

5

6